در سوگ انسانیت:یادی از مرحوم محمدعلی میرشکاری /به قلم علی ویس کریمی

0
69

17دیماه 1356 یادآور حادثه ای تلخ و دردناک در سفری بی بازگشت

هفدهم دی ماه مصادف با سالروز کوچ ابدی و هجرت نابهنگام مرحوم محمد علی میرشکاری معلم فرزانه، متفکر نواندیش تعلیمات عشایری ایران است . معلمی که اگرچه آفتاب عمرش خیلی زود غروب کرد اما نام نیک او برای همیشه در دل همه علاقه مندان فرهنگ و ادب طایفه مالکی جاودانه خواهد ماند و به عبارتی هرگز نقش او از دل و جان بیرون نرود.

بی شک محمد علی یکی از برجسته ترین و موفق ترین معلمان تاریخ تعلیمات عشایری بود و ایل و طایفه را عاشقانه دوست داشت و بخش مهمی از داشته های امروز طایفه ما در حوزه اداری و آموزشی مرهون همت بلند اوست .

آموزگـاری که قوه فهم و استدراک، جرأت و شـهامت، استغنای طبع و علـو همت از خصایص بارز او بود و بی هیچ اغراقی می توان او را از یادمانهای بزرگ جامعه فرهنگیان فارس و تعلیمات عشایری طایفه مالکی دانست و به او افتخار کرد.

دلش از محبت انسانها لبریز بود و از آنجایی که انسانی هوشیار و با مطالعه بود به گذشته، حال و آینده، به جامعه اش، به ایل و طایفه اش عشق می ورزید و پیوسته به پیشرفت و تعالی آنها می اندیشید.

هفدهم دی ماه 1356 یادآور تلخ ترین و دردناکترین سفر بی بازگشت انسانی است که وسعت فکر، شیوه سخن، پایه استعداد، کنجکاوی علمی، حس دانش پژوهی و دامنه دانش اندوزی اش بسیار وسیع و بی نهایت بود . انسانی که خستگی ناپذیری  و نا امیدی در زندگی اش معنایی نداشت.

معلمی که با پیمودن کوهها و کوره راه ها و مسیرهای صعب العبور ، در راستای دلسوزی برای پیشرفت بچه های طایفه و حال و آینده قوم و قبیله اش قدمهای بزرگی برداشت، او با گامهای استوار و ستودنی خود مأموریت داشت تا مسیرهای سخت تعلیم و تربیت در مدارس عشایری را هموار سازد.

آری او معتقد بود که معلم می تواند نور را به سیاهترین نقاط ذهن انسانها منعکس و سبب تغییر و تحولات بزرگ در جامعه شود :  به جایی که یاس و نومیدی حاکم است عشق و امید، به جایی که ظلمت است نور و روشنایی و به جایی که کینه و عداوت است مهر و صفا و به جایی که جنگ و دشمنی است صلح و دوستی ببرد.

او که بعنوان بازرس و راهنمای تعلیمات عشایری به خدمت مشغول بود در ارزیابی از مدارس زیر مجموعه خود به رعایت نظم و انضباط بسیار مقید بود و با کم کاری ها و سهل انگاری ها میانه خوبی نداشت . اکثر معلمان و راهنمایان عشایری که او را می شناختند از منش انسانی، اصالت و نجابت او و سخت گیری و سخت کوشیش در کار و وظیفه خاطره ها دارند.

محمدعلی بسیار خوش کلام، شیرین سخن و دارای کمال عزت و صاحب نفوذ و اعتبار خاصی در تعلیمات پهناور عشایری ایران زمین بود تا آن جا که «مرحوم محمد بهمن بیگی» مدیر کل افسانه ای تعلیمات عشایری خصلت های انسانی و ویژگی های خاص، ذکاوت و تیزهوشی او را می ستود.

بی شک درخشش کم نظیر این انسان خلاق و متواضع و از ستارگان گران سنگ مکتب استاد محمد بهمن بیگی در مسیر کسب قله های افتخار بر کسـی پوشیـده نیسـت و مـرگ ناباورانه او در اوج بالندگی و شکوفایی علمی و مدیریتی اش، ایل و طایفه را برای همیشه داغدار کرد.

آری 43 سال از کوچ غریبانه و ناباورانه مرحوم محمد علی میرشکاری معلمی که وجودش پر از مهربانی، سخاوت و اندیشه بود می گذرد. آموزگاری که جامعه، ایل و طایفه اش منتظر به ثمر نشستن رویاهای بزرگ، امید و آرزوهای بی انتهایش بودند. معلمی که یقیناً او را می توان از شاخص ترین معلمان و راهنمایان تعلیمات عشایری نام برد.

در پایان ضمن تکریم و ادای احترام مجدد به جامعه فرهنگیان، به همه معلمان و اساتید بزرگوار تعلیمات عشایری بالاخص فرهنگیان طایفه مالکی، یاد و خاطره مقام فرهنگی و جایگاه ارزشمند آن معلم دلسوز و فداکار  عرصه تعلیم و تربیت را که جاودانگی بایسته او و فروزندگی شایسته اوست گرامی داشته و به روح بلندش درود می فرستیم.

علی ویس کریمی99/10/16

از دانش آموزان و ارادتمندان مرحوم محمد علی میرشکاری

حاج علی ویس کریمی از فرهنگیان فعال طایفه مالکی
حاج علی ویس کریمی از فرهنگیان فعال طایفه مالکی

 

 

بازدیدها: 55

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید